Gouden handdruk

Vergoeding bij ontslag

• ontslagvergoeding;
• ontbindingsvergoeding (omdat de arbeidsovereenkomst ontbonden wordt);
• beëindigingspremie;
• oprotpremie;
• gouden handdruk.

De vergoeding bij het ontslag is een compensatie voor de achteruitgang in inkomen en het verlies van de faciliteiten die de werkgever biedt (zoals een leaseauto, goedkope maaltijden of een optieregeling).

Wanneer iemand zelf ontslag neemt, krijgt hij maar zelden een ontslagvergoeding mee, maar af en toe gebeurt het wel. Dat geldt ook voor mensen met een tijdelijk arbeidscontract dat niet wordt verlengd. Als ze iets krijgen, is dat een gunst van de (ex-)werkgever.

Pas bij ontslag van iemand met een vaste aanstelling is een ontslagvergoeding gebruikelijk. Uw werkgever kan u op twee manieren ontslaan:

• Hij vraagt een ontslagvergunning aan bij het CWI.
• Hij vraagt de kantonrechter de arbeidsovereenkomst te ontbinden

Hij kan maar één manier kiezen en die keus is onherroepelijk. Hij kan niet bij de een in beroep tegen de beslissing van de ander.

De Centrale organisatie Werk en Inkomen (CWI) beantwoordt alleen de vraag of u ontslagen mag worden. Het beslist niet over een vergoeding bij ontslag. Die is een zaak voor de werkgever. Als u een te lage ontslagvergoeding krijgt, of helemaal geen, kunt u tegen die beslissing van uw werkgever bezwaar maken bij de kantonrechter.

Stapt uw werkgever naar de kantonrechter, dan maakt u meer kans op een ontslagvergoeding. Ook de kantonrechter kijkt of het ontslag terecht is, maar bovendien mag hij een gouden handdruk toekennen als hij akkoord gaat met het ontslag. Daarvoor gebruikt hij meestal de kantonrechtersformule:

aantal gewogen dienstjaren * brutomaandsalaris * correctiefactor.

In de correctiefactor brengt de rechter tot uiting:

• wie in zijn optiek de meeste schuld draagt aan het ontslag: de werknemer of de werkgever;
• hoe ingrijpend de gevolgen van het ontslag zijn voor de werknemer.

Iemand van 53 vindt niet gemakkelijk ander werk. Als zo iemand wordt ontslagen, en hem valt weinig te verwijten, dan hanteert de rechter een hoge correctiefactor. Bij iemand van 30 die wél wat te verwijten valt, zal hij een lage correctiefactor hanteren.

Bent u op staande voet ontslagen? Dan moet u zelf het initiatief nemen. Doet u niets, dan hebt u nergens recht op, zelfs niet op een WW-uitkering. U kunt het beste het ontslag aanvechten bij de kantonrechter. Als de rechter vindt dat de werkgever te hard van stapel is gelopen, verklaart hij het ontslag op staande voet nietig. Dat gebeurt in de praktijk regelmatig. Het kan ook gebeuren dat hij wél akkoord gaat met het ontslag, maar toch een vergoeding toekent. Denk dus niet te gauw dat u kansloos bent bij een ontslag op staande voet!